Դավիթ Սանոսյանն իր ընտանիքի հետ խորապես վշտացած է խնամու՝ Էմիլիա Մկրտչյան Հակոբյանի մահվան կապակցությամբ և ցավակցում է մերձավորներին։
Կիսում է հարազատների վիշտը և մաղթում տոկունություն ու ուժ այս ծանր պահին։
Անցնում է կյանքը, դառնորեն հոսում,
Սին է ամեն բան, ունայն… ու չկա,
Եվ սա էլ կանցնի այս մեծ քաոսում,
Տխուր, թե ուրախ սա էլ կգնա։
Օրը կմեռնի և հետո` տարին,
Եվ աշխարհն արդեն նույնը չի մնա,
Դե՛, անցորդ, հիմա՛ նստիր այս քարին,
Մի պահ մտորիր ու թեթև՜ գնա…